Altair


Autoryzacja


Resetuj hasło
Archiwum Nowy numer Redakcja

RAPORT-wto

Miesięcznik informacyjno-analityczny, poświęcony szeroko pojętej obronności, kierowany przede wszystkim do profesjonalistów.

Archiwum Nowy numer Redakcja

Skrzydlata Polska

Najstarsze czasopismo lotnicze w Polsce. W każdym numerze temat przewodni, relacje z imprez, korespondencje zagraniczne, opisy konstrukcji. Ponad 100 kolorowych zdjęć na 68 stronach. Konkursy z atrakcyjnymi nagrodami.

Archiwum Nowy numer Redakcja

Aeroplan

Czasopismo dla hobbystów i modelarzy, zawierające artykuły o historii lotnictwa, bogato ilustrowane zdjęciami i rysunkami, artykuły monograficzne, opisy malowań i oznakowań, oceny modeli, recenzje książek, konkursy.

Archiwum Nowy numer Redakcja

Broń i Amunicja

Na 68 stronach magazynu pełna informacja na temat broni strzeleckiej dla amatorów i zawodowców. Trendy i testy współczesnej broni strzeleckiej.

Archiwum Nowy numer Redakcja

BiA-Komandosi

Magazyn o objętości 68 stron poświęcony siłom i służbom specjalnym, zagadnieniom związanym z szeroko pojętym bezpieczeństwem, jak też współczesnym konfliktom zbrojnym.

Archiwum Nowy numer Redakcja

Numer Specjalny

Numery specjalne publikowane podczas konferencji, targów i innych imprez związanych z lotnictwem i obronnością.

Autor: Remigiusz Wilk (REMOV)

Wizyta dowódcy US SOCOM w Warszawie stała się pretekstem do prezentacji najnowszego uzbrojenia WFS GROM. Po raz pierwszy publicznie pokazano niektóre konstrukcje strzeleckie i wyposażenie, o których mówiło się, że znalazły się w arsenale jednostki, lecz do tej pory nie były oficjalnie ujawniane.

Admirał Eric T. Olson przywołał dotychczasową współpracę szkoleniową, koncepcyjną oraz bojową amerykańskich i polskich pododdziałów specjalnych, zapowiedając rozwijanie współpracy. Z wypowiedzi dowódcy Wojsk Specjalnych, gen. dyw. W. Potasińskiego jednoznacznie wynika, iż w grę wchodzi m.in. współpraca w zakresie szkolenia dowódców DWS na szczeblu operacyjno-strategicznym, co powinno zapewnić w dłuższej perspektywie najwyższy poziom dowodzenia jednostek podległych DWS. Ważna jest także współpraca w tworzeniu podwalin dla planu rozwoju DWS do 2018

Dotyczy to m.in. zakupionych w 2006 w Cenzinie 5,7-mm pistoletów maszynowych FN P90 TR (Triple Rail, wyposażone w trzy uniwersalne szyny montażowe) i 5,56-mm karabinków automatycznych FN F2000 Tactical (z szyną montażową na grzbiecie komory zamkowej, wyposażony w zapasowe, mechaniczne przyrządy celownicze), oraz broni z tegorocznych dostaw realizowanych przez Cenrex: 5,56-mm subkarabinków H&K HK416D10RS oraz 5,56-mm karabinków H&K HK416D145RS wraz z 40-mm granatnikami H&K GLM (w odmianie AG-HK416). Prezentowano również broń wsparcia - karabiny wyborowe wielkokalibrowy 12,7-mm Barrett M107, średniokalibrowe 7,62-mm KAC SR-25 i 8,6-mm AI AWM-F, najnowszy szwedzki 84-mm granatnik przeciwpancerny SAAB Bofors Dynamics Carl-Gustaf M3, polski 60-mm moździerz OBR SM LM-60K (tarnowskie 60. chwalili operatorzy za skuteczność w Afganistanie, podobnie jak 12,7-mm wkm-y z ZM Tarnów) czy brytyjski 12,7-mm wielkokalibrowy karabin maszynowy Manroy M2 QCB.

Pokaz przed koszarami GROM, z okazji oficjalnej wizyty amerykańskiego dowódcy wojsk specjalnych (US SOCOM) adm. Erica T. Olsona, zaproszonego przez Dowódcę Wojsk Specjalnych, gen. dyw. Włodzimierza Ptasińskiego

Bezkolbowe bez emocji: P90 i F2000

FN P90 wykorzystywany jest głównie w zadaniach związanych z ochroną osobistą bardzo ważnych osób. Ten belgijski pistolet maszynowy łączy w sobie niewielkie gabaryty (długość całkowita 500 mm, masa w pełni załadowanego nieco ponad 3,2 kg) z dużą siłą ognia wynikającą z zasilania z pojemnego, 50-nabojowego magazynka, nową amunicją pistoletową 5,7 mm x 30, zaprojektowaną specjalnie pod kątem przebijalności osłon balistycznych.

Pistolet maszynowy FN P90 TR (na zdjęciu wyposażony w tłumik dźwięku) wykorzystywany jest głównie do zadań ochrony VIP-ów

FN F2000 został zakupiony w niewielkiej liczbie, niejako testowo, aby przekonać się, czy broń w układzie bezkolbowym, w której wyeliminowano główną wadę tego systemu, czyli wyrzucanie łusek w okolicy twarzy strzelca, sprawdzi się w specyficznych zastosowaniach w jednostce specjalnej. Choć operatorzy GROM są z niego zadowoleni, to jednak w najbliższej przyszłości nie jest spodziewane przejście na bezkolbowce, co wynika z wypracowanych przez lata procedur szkoleniowych, bazujących na broni w układzie klasycznym - w szczególności na takiej, która zachowuje rozmieszczenie manipulatorów karabinka M4/M4A1 (stąd też Amerykanie praktycznie bez zmian powielili go w swojej najnowszej broni dla jednostek specjalnych - systemie Mk 16/Mk 17 SCAR).

Do GROM trafiło kilka bezkolbowych karabinków FN F2000 i choć komandosi są z nich zadowoleni, to jednak głównie ze względu na procedury treningowe pozostaną przy układzie klasycznym

Nowy standard: HK416

W tym kierunku poszedł zatem zakup najnowszej rodziny konstrukcji strzeleckiej, bazującej na niemieckim 5,56-mm karabinku automatycznym HK416, który ma się stać podstawowym uzbrojeniem GROM i wyprzeć wcześniej używane w tej roli klony M4A1 produkowane przez KAC (Knight's Armament Co.) i Bushmastera. Co ciekawe, w większej liczbie zdecydowano się nabyć subkarabinki HK416D10RS z lufą mierzącą 264 mm, niż karabinki HK416D145RS z lufą 368-mm, taką samą jak w M4A1. Signum temporis związany z naciskiem na walkę w terenie zurbanizowanym? I choć bazowy niemiecki karabinek (masa z pustym 30-nabojowym, stalowym magazynkiem - 3,54 kg) jest cięższy od Colta M4A1 (RO977) mającego masę 2,79 kg (to samo dotyczy odmiany skróconej HK416D10RS porównywalnej z subkarabinkiem M4 Commando (RO933) - 2,99 kg do 2,55 kg), a trzeba pamiętać, że dochodzi do tego wszystkiego jeszcze masa amunicji i dodatkowego osprzętu, często też granatnika, to jednak oferuje znacznie większą niezawodność i trwałość.

Najnowszy nabytek jednostki - 5,56-mm subkarabinek HK416D10RS z celownikiem ELCAN SpecterDR (SU-230/PVS) i laserowym wskaźnikiem/podświetlaczem celu Laser Devices DBAL-A<sup>2</sup> (AN/PEQ-15A)

W HK416 zostało to osiągnięte dzięki wyeliminowaniu pięty achillesowej M16/M4 - systemu gazowego Stonera (cienkiej rurki, dzięki której gazy prochowe odprowadzane z przewodu lufy oddziałują bezpośrednio na suwadło) i zastąpieniu go układem z tłokiem i tłoczyskiem. Choć rozwiązanie pierwotne ma swoje zalety, m.in. upraszcza konstrukcję i eliminuje część elementów ruchomych (co ma wpływ na celność), to jednak dzięki temu więcej zanieczyszczeń (resztki materiału miotającego) dostaje się do wnętrza komory zamkowej, bardziej się ona rozgrzewa, a tym samym zwiększa się podatność broni na zacięcia. W układzie z tłokiem i tłoczyskiem do wnętrza karabinka nie przedostają się żadne dodatkowe zanieczyszczenia, ponadto nie ma bezpośredniego oddziaływania gorących gazów prochowych na suwadło czy samą komorę zamkową. Taka konstrukcja jest bardziej niezawodna, ma większą żywotność mechanizmów i, co ważniejsze, funkcjonuje poprawnie w każdym środowisku, nawet pustynnym, o bardzo dużym zapyleniu i wymaga rzadszej konserwacji.

Karabinek automatyczny HK416D145RS z podwieszanym granatnikiem AG-HK416 (ELM), celownikiem holograficznym EOTech HWS.553 (SU-231/PEQ), DBAL-A<sup>2</sup> (AN/PEQ-15A) i latarką Surefire. Warto zwrócić uwagę na dwuwymiarowy kod kreskowy (matrycowy), na celowniku i wskaźniku, jakim oznaczane są od poprzedniego roku wszystkie amerykańskie urządzenia wojskowe i broń (mające numery NSN, czyli istniejące w systemie logistycznym amerykańskich Sił Zbrojnych)

Pojawienie się HK416 (pierwsze karabinki trafiły w 2004 do najbardziej elitarnego amerykańskiego oddziału specjalnego - 1. SFOD-D, czyli Delta Force, gdzie natychmiast wyparły produkt Colta) wywołało ogromne zainteresowanie na rynku. Z zewnątrz był to znany wszystkim i rozpowszechniony M4A1, do którego opracowano procedury szkoleniowe amerykańskich jednostek specjalnych (powielone później w podobnych formacjach na całym świecie), broń, do której stworzono program SOPMOD (jego pokłosiem było opracowanie tysięcy różnych dodatkowych akcesoriów), wewnątrz była to zaś konstrukcja bijąca na głowę niezawodnością pierwowzór. Z marketingowego punktu widzenia opracowanie HK416 było doskonałym krokiem, bowiem H&K z miejsca stał się najważniejszym rozgrywającym, jako dostawca doskonalszego zamiennika M4 w jednostkach specjalnych, a później i regularnych, używających wcześniej pierwotnej konstrukcji lub jej klonów. Skądinąd, wprowadzenie przez H&K układu z tłokiem i tłoczyskiem do konstrukcji M16/M4, spowodowało rewolucję wśród amerykańskich producentów klonów tej broni, którzy, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zaczęli wprowadzać własne rozwiązania tego rodzaju do oferowanych przez siebie modeli (LWRC, LMT, Bushmaster, POF-USA, Barrett czy nawet sam Colt).

Optronika dla specjalnych: DBAL-A2 i SpecterDR

Zrozumienie fenomenu popularności M4 w oddziałach specjalnych nie jest możliwe bez uświadomienia sobie, że wynika w głównej mierze z programu SOPMOD, czyli wprowadzenia do wojska standardu szyny uniwersalnej Picatinny (MIL-STD-1913) i akcesoriów, które można było na niej swobodnie montować. W konfliktach asymetrycznych, w których główną rolę odgrywa pieszy żołnierz, uzbrojony w broń mniej czy bardziej porównywalną z konstrukcją używaną przez przeciwnika (w tej dziedzinie od wielu lat postęp jest niewielki), a o wyniku starcia decyduje kwestia sekund, dlatego należy wykorzystać wszystko, co może zapewnić choćby chwilową przewagę nad przeciwnikiem. Stąd też dodatkowe akcesoria nie pełnią roli zbędnych gadżetów - jak chcą to widzieć niektórzy, ale dla wyszkolonego (warto to podkreślić, aby nie wpaść w pułapkę wiary, że to dodatki odgrywają decydującą rolę, najważniejszy był, jest i pozostanie trening) profesjonalisty stają się czynnikiem pozwalającym mu odnieść powodzenie w akcji i zachować zdolność do dalszego działania. Sama broń nadal pozostaje najważniejszym elementem systemu strzeleckiego, ale jego sumaryczna skuteczność zależy również od wykorzystywanych dodatków.

Najnowsza odmiana 84-mm granatnika przeciwpancernego Carl-Gustaf M3 (z przystawką noktowizyjną), używanego przez jednostki specjalne głównie do niszczenia umocnionych punktów oporu. Polska posiadała wcześniej 27 granatników Carl-Gustaf M2 zakupionych w pierwszej połowie lat 1990. dla Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSW (MSWiA) i używanych po ich rozwiązaniu przez kawalerię powietrzną oraz GROM

Nie dziwi zatem fakt, że najważniejsza polska jednostka specjalna kupuje akcesoria będące światową czołówką w swojej klasie. Obok celowników holograficznych EOTech HWS, które obecnie stały się podstawowym urządzeniem tego rodzaju w całym Wojsku Polskim, broń komandosów wyposażana jest również w laserowe wskaźniki/podświetlacze celu Laser Devices DBAL-A2 (Dual Beam Aiming Laser, Advanced2) zamawiane również przez amerykańskie siły zbrojne (pod oznaczeniem AN/PEQ-15A). W słabym oświetleniu zasięg wskaźnika laserowego pracującego w świetle widzialnym (długość fali 635 nm) sięga 450 m, w słońcu do 30 m, zaś zasięg wskaźnika/podświetlacza pracującego w podczerwieni (835 nm) wynosi, w zależności od wybranej mocy, do 600 lub 2000 m. Wymiary - 48 x 85 x 74 mm, masa wraz z bateriami - 232 g, 3-V bateria wystarcza na 5 godzin nieprzerwanej pracy. Korpus wykonany jest z anodyzowanego aluminium, a sam DBAL-A2 jest wodoodporny do trzech metrów.

12,7-mm wielkokalibrowy, samopowtarzalny karabin wyborowy M107, obok polski 60-mm moździerz dla sił specjalnych LM-60K (masa wynosi jedynie 7,8 kg), w tle broń wyborowa i maszynowa

GROM od niedawna stał się użytkownikiem bardzo ciekawego celownika ELCAN SpecterDR (amerykańskie oznaczenie - SU-230/PVS), łączącego w sobie cechy lunety celowniczej o powiększeniu 4x (o polu widzenia 6,5°) i kolimatora 1x (o polu widzenia 26°), co ważniejsze, bez zmiany odległości oka od okularu, wynoszącej 70 mm. Tym samym zniknął problem płynnego przechodzenia z walki na bliskim dystansie do dystansów średnich i dalekich. Do niedawna użytkownik miał do wyboru dwie opcje: korzystanie z celownika do działań na bliskim dystansie (kolimatorowego lub holograficznego) albo lunety o stałym powiększeniu na dystansach średnich lub dalekich. Najbardziej znani producenci celowników kolimatorowych (szwedzki Aimpoint) i holograficznych (amerykański L3 EOTech) wybrali inną drogę, wprowadzania przystawek powiększających (o powiększeniu od 3 do 3,75x) za bazowym przyrządem (nie mają one własnej siatki celowniczej, wykorzystują rzutowany znak celownika podstawowego), jednak to rozwiązanie ma swoje wady - długość takiego zestawu, dodatkowy ciężar przystawki, kwestia jej szybkiego montażu w zmieniającej się sytuacji taktycznej. Tymczasem w przypadku SpecterDR (Dual Role, podwójnego zastosowania), takiego problemu nie ma, co więcej celownik ma aż trzy tryby pracy: kolimatora, lunety o powiększeniu 4x z rzutowanym znakiem i lunety o powiększeniu 4x z podświetloną siatką (pozwalającą na odkładanie poprawek od 200 do 600 m). Dzięki możliwości szybkiego przełączenia, w jednej, mierzącej 153 x 71 x 72 mm obudowie użytkownik uzyskuje dwa przyrządy celownicze. Kanadyjski producent (Ernst Leitz CANada) rozwiązał problem prowadzenia ognia na wszystkich dystansach - od krótkich, poprzez średnie do dalekich, na skraju zasięgu skutecznego karabinka. Co ciekawe, w przypadku SpecterDR monokular noktowizyjny instaluje się przed, a nie za celownikiem. Na korpusie urządzenia, wykonanego z anodowanego aluminium, osadzone są zapasowe, mechaniczne przyrządy celownicze. Masa celownika to 598 g, ma on pięć stopni podświetlenia siatki i jasności znaku celowniczego, czas pracy na litowej baterii 3 V podawany przez producenta wynosi średnio 2000 godzin.

Cenrex stworzył pakiet, oferowany m.in. dla GROM pod nazwą SODNoK3S (System Optroniczny Dzienno-Nocny Karabinka Szturmowego Sił Specjalnych), w skład którego wchodzi celownik ELCAN SpecterDR, monokular noktowizyjny OIP Sensor System Loris 60 FOV (o polu widzenia 60°) i wskaźnik/podświetlacz laserowy produkcji B.E. Meyers DIAL-100 (oznaczony w wojsku amerykańskim jako AN/PEQ-11). Wymiary - 95 x 30 x 76 mm, masa - 255 g, 3-V bateria litowa wystarcza na 5 godzin nieprzerwanej pracy. Korpus wykonany jest z anodyzowanego aluminium i stali, urządzenie może być wystawione na dwugodzinne działanie słonej, morskiej wody na głębokości do 20 m.

Współpraca Grzegorz HOŁDANOWICZ
Zdjęcia: Grzegorz Hołdanowicz

W WFS Grom pokazano także inne najnowsze nabytki WFS Grom:

W 2007 spółka Zeszuta wygrał przetarg ogłoszony przez Grom na dostawę pojazdów samochodowych czterokołowych w ilości 10 sztuk. 11 września zawarto kontrakt o wartości 737360 PLN netto. Nie ma pewności, iż odnosi się on właśnie do tych Mercedesów, jako że dostarczane były także inne pojazdy samochodowe (Quad Polaris 800), także z bardzo rozbudowanym wyposażeniem peryferyjnym (wartość jednostkowa wskazuje właśnie na MB270CDI). Jak widać, zostały dostarczone pojazdy w kamuflażu zbliżonym do używanego w armii duńskiej bądź litewskiej

Bardzo ciekawym nowym nabytkiem jest ciężki i zapewne częściowo opancerzony samochód Toyota Hilux D-4D z widocznymi modyfikacjami i wzmocnieniami, sugerującymi jednoznacznie jego zastosowanie w działaniach antyterrorystycznych. Jest prawdopodobne, iż został zakupiony w ramach przetargu na dostawę samochodów ciężarowo-osobowych wysokiej mobilności opancerzonych (w istocie były w 2007 dwa takie przetargi, jednak pierwszy prawdopodobnie był anulowany i brak jest informacji o wyniku drugiego postępowania). Pojazdy są przystosowane do instalacji specjalnego wyposażenia optoelektronicznego

W RAPORT-wto 02/2008 donosiliśmy o zakupie dla 2. Pułku Rozpoznania (niedługo pułku dalekiego rozpoznania) w Hrubieszowie oraz dla WFS GROM ciężkich quadów Polaris Sportsman 500 EFI z dodatkowymi modułami gąsienicowymi, zwiększającymi możliwości pokonywania trudno dostępnego terenu. Wedle informacji przekazanych RAPORT-wto, do służby w Hrubieszowie trafiło dotychczas 6 takich pojazdów, które niedługo zostaną wysłane do Afganistanu. Tym razem pokazane zostały pojazdy Grom, których zgodnie z zamówieniami publicznymi zakupiono co najmniej 20. Dostawy realizowała spółka Zeszuta Sport

Bardzo ciekawym elementem wyposażenia, po raz pierwszym pokazanym publicznie, były niskoprofilowe okularowe wzmacniacze obrazu AN/PVS-21, w odmianie dwuokularowej (dla kierowców) i monokularowej Model 2740 Monocular.

PVS-21 produkowane są przez Specialized Technical Services (STS) z Beaver Creek (Ohio). Są to NVG ze wzmacniaczami III generacji przygotowane specjalnie dla użycia przez operatorów sił specjalnych oraz m.in. ratowników z grup Combat Search and Rescue (w USAF otrzymali je już w 2002), dostosowane do użycia podczas skoków spadochronowych z dużych wysokości z wysokim i niskim otwarciem spadochronu (HALO i HAHO). Umożliwiają użycie pod wodą na głębokości do 10 m.

W Polsce trzy AN/PVS-21 zostały zakupione w 2006 także dla Oddziału Specjalnego Żandarmerii Wojskowej w Gliwicach. Gogle dostarczała spółka UMO z Zielonki (zajmuje się m.in. sprzedażą urządzeń typu Taser). Co ciekawe, przetarg był ogłoszony 7 listopada 2006, wybór dostawcy ogłoszono 8 grudnia 2006 (protokół sporządzono 29 listopada 2006), a dostawa miała być zrealizowana do 28 grudnia 2006. Przypomnijmy, iż chodzi o wysoce wyspecjalizowany sprzęt dla jednostek specjalnych...

Nowość związana pośrednio z WFS GROM: samochód osobowo-terenowy Range Rover Armoured w wykonaniu specjalnym, zakupiony dla Dowództwa Wojsk Specjalnych w 2007


RAPORT-wto - 04/2008
Drukuj Góra
www.altair.com.pl

© Wszelkie prawa zastrzeżone, 2007-2016 Altair Agencja Lotnicza Sp. z o. o.